Reisverhalen: De reuzen van de natuur

31-03-2010

Onze gids maant tot stilte. Niet dat dat echt nodig is, want tijdens de hele rit in de oude schoolbus hebben we bijna geen adem durven halen, laat staan durven spreken. Langzaam bereiken we het uitzichtpunt en daar zien we ze staan, vlak voor ons in de rivier....nietsvermoedend jagend op hun lunch....drie grote grizzly's. Niet veel later worden ze vergezeld door een vierde reus. Dit is het ogenblik waarop je je als mens nog klein kunt voelen, nederig. Waarop je weet dat je slechts te gast bent, in een wereld die niet de jouwe is, maar die wordt geregeerd door deze reuzen van de natuur.

Dit was niet onze eerste ontmoeting. Tien dagen geleden begonnen we onze reis door West-Canada in Calgary. De ‘Rockies' stonden al jaren bovenaan ons lijstje en we hadden dan ook veel tijd ingepland om dit berggebied te bezoeken, verslingerd als we zijn aan de natuur en wandelen. Dat in Canada alles om de natuur draait, werd ons op dag 1 al duidelijk. Bij het binnenrijden van het plaatsje Banff moesten we even stoppen. Een kudde edelherten besloot net de weg over te steken. Zelfs daar, in het toeristische hart van de Rockies, liepen natuur en stad naadloos in elkaar over. Twee dagen later hadden we al onze eerste ‘bear encounter'. We reden over de kronkelende Bow Valley Parkway, de omweg die ons in onze routebeschrijving was aangeraden. Opeens stonden ze langs de kant van de weg; een moederbeer met haar jong. Deze eerste beren zouden al snel gevolgd worden door enkele andere, maar elke ontmoeting was anders, even bijzonder. Het is de kans dat je na elke bocht zo'n machtig dier kunt tegenkomen, dat een rit door de Rockies tot zo'n bijzondere ervaring maakt. Het onverwachte, met de prachtige natuur als enige constante.



Jonge grizzly's
Nu hier in het Great Bear Rainforest lijkt dit alles alweer zo lang geleden. ‘Look there's another one', klinkt er naast me en uit het regenwoud stapt een trotse moeder met haar twee kleintjes. Onze gids weet ons te melden dat de kleintjes, beide vrouwtjes, nu 2 jaar zijn. Volgend jaar zal hun moeder hen alleen op pad sturen. Voor nu genieten ze nog van de beschermende nabijheid van hun moeder. We brengen ruim een half uur in stilte door. De beren verzorgen onbewust een uniek schouwspel. Ze rennen door het water, vangen de zalm en vechten soms zelfs om hun buit. De jongen spelen onbezorgd op de oever. Het is als in een film, maar dan zonder script, want de natuur blijft onvoorspelbaar. Je weet nooit wat je zult zien, en dat maakt het juist zo bijzonder!

Leven in de wildernis
Vol van onze eerste ervaringen keren we terug naar de lodge. Het drijvende gebouw ligt in een rustige inham met eromheen niets dan wildernis. Onze kamer heeft een eigen toilet, maar de overige badkamerfaciliteiten delen we met andere gasten. De magnifieke omgeving en de uitermate grote gastvrijheid waarmee we ontvangen worden, doet ons dit kleine ongemak snel vergeten. Met slechts tien gasten voelen we ons hier onderdeel van een grote familie. Onze gastheer blijkt een echte avonturier die zijn hele leven in de wildernis heeft doorgebracht. De gastvrouw daarentegen is een Australische ‘city girl' die verliefd werd op deze Canadees en zijn prachtige leefgebied. Zij gaf haar goede baan op, volgde haar hart en vertrok voorgoed naar de wildernis. Het lijkt wel een verhaallijn uit een romantisch sprookje.... Maar als Marg ons vertelt over de zware winters, als er in de omgeving niets anders is dan sneeuw en zelfs de beren weggezonken zijn in een diepe winterslaap, dan realiseren we ons ook dat het hier ontzettend eenzaam kan zijn. Met deze gedachte troosten we ons, als we vol tegenzin, vier dagen later weer aan boord stappen van het watervliegtuigje. Terug naar de bewoonde wereld, terug naar de realiteit, nee...naar onze realiteit. Dankbaar dat we heel even deelgenoot mochten zijn van hun leven in dit unieke stuk Canadese wildernis.